Nog 1 week! En dan?

Ja, wat dan? Weer aan het werk. Dan is het gedaan met het lummelen en luieren en het uitslapen. Hoe hard ik ook probeer om dat vooruitzicht nog even uit mijn hoofd te bannen, het lukt me niet. Als ik ’s morgens wakker word en het is nog donker, dan heb ik het idee dat het nog midden in de nacht is. Dan zie ik op mijn wekker dat het zeven uur is of half acht. Op dat moment realiseer ik me dat ik vanaf volgende week op dat tijdstip al een tijdje op ben. Al aangekleed, aan het ontbijten en bijna klaar om naar het station te rijden en de trein naar Zwolle te nemen. Daar op mijn fiets te stappen en naar kantoor te rijden. Jas ophangen, werkplek zoeken, collega’s begroeten, PC opstarten, koffie halen, eerste vergadering binnenlopen, telefoontjes plegen, mail lezen en beantwoorden, overleggen, op de fiets naar het station, trein naar Steenwijk, auto naar huis, borrel, eten, sporten, tv, kletsen, slapen. En daar gaat de wekker al weer.

Tjonge, als ik het zo opschrijf is het ook niet iets om naar uit te kijken. Ik besluit om nog maar even heel erg te genieten van deze laatste week vrij.

Net niet!

Helaas, ik ben niet de winnaar geworden van de publiekswedstrijd van de Wereld Omroep met mijn korte verhaal. Dat ik genomineerd was door een jury vond ik al erg leuk en een mooi compliment.
Iedereen die op mijn verhaal heeft gestemd (of dat wilde doen, maar waarbij het niet lukte) wil ik heel erg bedanken voor de support.

Hoe en waar lunch je tijdens een sabbatical?

Nou, zo dus.
Maar het kan ook anders hoor. Zo heb ik een keer met Irene geluncht in het Vliegerhuys in Zwolle en met Karin op dezelfde locatie. En met Nettie in Public, ook in Zwolle. Met Inge op mijn eigen terras (begin oktober!) met een lekkere koude Chardonnay erbij. Laatst met Els bij Dudok in Den Haag. Ook nog bij Judith thuis. Niet te vergeten met Martin bij de IJ-kantine in Amsterdam. Maar doorgaans nuttig ik mijn lunch thuis in goed gezelschap.

Korte verhalenwedstrijd

Als je op mijn verhaal wilt stemmen in de korte verhalenwedstrijd van de Wereldomroep, ga je alsvolgt te werk. Het is even een omweg maar de Wereldomroep wil het kennelijk graag zo.
Klik op de link onder aan dit stukje. Je komt dan op de pagina Expats in fictie waar de drie genomineerde verhalen staan. Onder het kopje Stemmen vind je een link om je gratis te abonneren op de nieuwsbrief. Dat moet je eerst doen, anders kun je niet stemmen. In je mail krijg je een bevestiging en via die bevestiging kun je je stem uitbrengen.
Het lukt niet bij iedereen, heb ik van diverse kanten gehoord. En dat is natuurlijk jammer. Ik hoop desondanks dat je mijn verhaal kunt waarderen.
Het stemmen kan nog tot 14 november.
http://www.rnw.nl/nederlands/article/expats-fictie-%E2%80%93-ga-ook-schrijven

Mijn korte verhaal is genomineerd!

Deze zomer heb ik meegedaan aan de wedstrijd van de Wereldomroep: Expats in fictie. En mijn verhaal is een van de drie genomineerden! De lezers van de site mogen nu stemmen. Stem jij op mijn verhaal?
http://www.rnw.nl/nederlands/article/expats-fictie-%E2%80%93-ga-ook-schrijven

De laatste maand is ingegaan.

Vandaag, 1 november, is de dag dat ik kan zeggen: over precies een maand komt er een eind aan mijn half jaar sabbatical. Ik krijg het gevoel dat er nu ineens van alles nog even moet gebeuren. Want ik heb er nu tijd voor. Een beetje hijgerig. Nergens voor nodig, zegt een andere stem (ja, ik klets er wat van af zo in mijn eentje. Verder gaat alles goed, hoor).
De maand november heeft 30 dagen. Dertig hele dagen waarin ik kan doen waar ik zin in heb. En dat ga ik ook doen. Leuke afspraken gepland met vrienden, vriendinnen en zussen. Etentjes (bij mij thuis of elders), klussen thuis en wie weet nog wel een weekend weg of zo. Sauna. Wandelen. En natuurlijk Schrijven! Met hoofdletter. Want dat gaat zo lekker. Ik verheug me nu al op de (spaarzame) vrije vrijdagen (na 1 december) dat ik me kan verbergen in mijn verhaal. Klinkt wat tegenstrijdig, maar het vooruitzicht dat ik, naast mijn fulltime baan die ik straks weer oppak, een bezigheid heb die me helpt te ontspannen van en te ontsnappen aan de dagelijkse hectiek, vind ik heerlijk. Het verhaal staat al heel goed in de steigers en schrijft zich bijna vanzelf.
Het zal even omschakelen zijn (vooral ’s morgens op tijd opstaan, zal me niet makkelijk af gaan) om weer aan het werk te gaan, maar ik hou van werken. Bovendien zie ik dan al mijn leuke collega’s weer.
Nu nog even genieten van deze komende dertig dagen.