vrijdag 22 juli 2011

Lijstje!! De top-10 van allerleukste dingen van een sabbatical.

1.       Geen wekker.
2.       Uitslapen (of juist vroeg opstaan en genieten van een prachtige ochtend).
3.       Geen stress.
4.       Geen dagelijkse sleur (in Brussel noemen ze die: metro-boulot-dodo: reizen-werken-slapen).
5.       Tijd om na te denken.
6.       Tijd om te schrijven.
7.       Tijd om te koken.
8.       Tijd om mijn huis en tuin te leren kennen. (Huh? Ja, ik zie nu pas dingen in huis en in de tuin die me nooit eerder waren opgevallen. Zoals: stofnesten, maar daar heb ik dan weer een werkster voor; een lekkere plek om te zitten lezen; een bijzonder plekje in de tuin waar je heerlijk rustig zit in de avondzon en waar de poezen het ook heel gezellig blijken te vinden; de logeerkamer die eigenlijk heel saai is en waar nodig wat aan gedaan moet worden; enz.)
9.       Tijd om te lezen. (Ben nu Zomerleugens van Bernhard Schlink aan het verslinden.)
10.   Tijd.
Voordat mijn sabbatical inging, zag het lijstje er anders uit. Daar stond ook op: sporten, tuinieren, schuur schilderen, logeerkamer herinrichten. Maar ik kom er nu achter dat dat gewoon klussen zijn en geen invulling van een periode vrij en thuis zijn. Natuurlijk ga ik de schuur nog schilderen (zodra mijn elleboog hersteld is van het schilderen van het botenschuurtje), maar eerst nog even een kop koffie op het terras, schrijven en een ontwerp maken voor de logeerkamer. En jam maken van de Japanse wijnbes die dit jaar overvloedig vruchten geeft. En onze korte trip in september naar New York voorbereiden. En ook nog een weekje naar Bergen aan Zee en een weekje met twee zussen zingen op de Zomeracademie. Eigenlijk is het tiende punt op het lijstje wel het belangrijkste: tijd!

donderdag 21 juli 2011

(Hoe) houd je contact met je collega’s tijdens een sabbatical?

Op je laatste werkdag voordat jouw sabbatical ingaat, heb je vast een afscheidsborrel of, zoals ik, een high tea (#hogeT op Twitter). Je collega’s vragen dan natuurlijk je de oren van het hoofd over wat je het eerst gaat doen: heeeeeel lang uitslapen (die hoor ik vaak trouwens), voor je uit zitten staren, lezen, de hele dag in pyjama blijven rondlopen, shoppen, enzovoorts. De vragen zeggen veel over de vraagstellers en het antwoord is dan ook niet zo relevant; de vraagsteller droomt op zo’n moment van zijn eigen sabbatical.
Ik kreeg ook een vraag waar ik om moest lachen, omdat het geen moment in mij was opgekomen. Die vraag luidde: “Ga je dan niet toch stiekem elke dag even je werkmail checken?”. Ook deze vraag zegt veel over de vraagsteller. Bij mij was en is er geen enkele behoefte of neiging om mijn werkmail te checken. Een sabbatical neem ik niet voor niets. Het is ook loskomen van mijn werk en het denken over het werk stilzetten.
Wel heb ik mijzelf de vraag gesteld: wil ik (intensief) contact houden met mijn collega’s, of juist niet? Ik heb ontzettend leuke collega’s, dus voor mij is het geen straf om contact met ze te houden. En het is wel eens leuk om over andere dingen met ze te praten dan over het werk. Dat laatste lukt toch niet, want ik ben op een gegeven moment natuurlijk niet meer op de hoogte van de actuele ontwikkelingen.
Social media zijn een uitkomst. Via Twitter lees ik waar mijn collega’s mee bezig zijn (meestal heel andere dingen dan het werk) en via mijn eigen tweets houd ik hen op de hoogte van mijn bezigheden. En dat getwitter is ook gezellig; het vervangt voor mij het praatje bij het koffieapparaat.
Als je tijdens een sabbatical gaat reizen is deze vorm van contact houden (of via Facebook of andere social media) ideaal. Tenzij je echt de banden wilt verbreken, maar dan wordt het wel erg ongezellig. (Overigens denk ik dat je dan beter je ontslag kunt nemen, want dan is er kennelijk toch meer aan de hand.)
Deze week was ik op kraambezoek bij een collega en twee andere collega’s waren daar ook. Voor mijn sabbatical heb ik een klus afgerond: het maken van een strategisch corporate communicatieplan. Het moest van ver komen om terug te halen wat ik daar allemaal had in gezet, maar op een gegeven moment, al pratende, kwam het toch weer terug. Toen was het ook wel weer leuk om het er over te hebben. Ik kreeg weer even de gelegenheid om een mening over iets uit mijn vakgebied te geven en er over te discussiëren. Dat komt er tijdens mijn sabbatical niet zo vaak van.
Mijn advies aan sabbaticalisten is dan ook om zeker het contact niet te verliezen en social media op een slimme manier in te zetten.

donderdag 14 juli 2011

dinsdag 12 juli 2011

Sabbatsverlof, sabbatical, sjabbesverlof

Een sabbatical nemen gaat ver terug in de tijd. De begrippen ‘sabbatical leave’, ‘sabbatical’ en sabbatsverlof kennen een zeer lange geschiedenis, die teruggaat tot het Oude Testament. Volgens de joodse overlevering was er in het oude Media een rivier met de naam ‘Sabbation’. Deze rivier stroomde zes dagen per week, maar de zevende dag niet. Het getal zeven staat in de joodse en Bijbelse tradities gelijk aan ‘volheid’. In het Hebreeuws lijken de woorden voor volheid, verzadiging en het getal zeven sterk op elkaar. Niet alleen de achtergrond van het sabbatsverlof wordt hierdoor steeds duidelijker, ook die van begrippen als opfris- of bezinningsverlof. Voor diegenen die vol en verzadigd zijn, is het sabbatsverlof een mogelijkheid tot vernieuwing en oplading.
In de moderne tijd komen we de eerste structurele benadering van een sabbatsverlof tegen in het jaar 1880. Met een voor die tijd wel heel vooruitstrevend human resource beleid weet de Harvard University de toen bekende wetenschapper Charles Lanman te strikken. Aan hem wordt eens in de zeven jaar een sabbatsverlof van een jaar verleend. Human resource beleid avant la lettre! Bij het ingaan van het laatste fin-de-siecle hadden ongeveer tien universiteiten een structurele verlofregeling. Ruim een eeuw later kennen bijna alle Amerikaanse universiteiten een sabbatsverlofregeling.  (Bron: Gyuri Vergouw – Sabbatsverlof, verlof als persoonlijke en strategische uitdaging. Alleen nog als tweedehands bij bol.com te krijgen.)
In het Verenigd Koninkrijk is onderzocht dat 20% van de werkgevers een regeling heeft voor (on)betaald verlof voor de werknemers. 75% van de werknemers overweegt een career break te nemen en 90.000 mensen per jaar doet het daadwerkelijk (bron: Confederation of British Industry survey, 2005. Via Wikipedia). (Ik heb dit soort gegevens over Nederland niet kunnen vinden en op Wikipedia wordt verzocht het onderwerp aan te vullen met gegevens.)
Het thema is actueel (en dat zal het altijd blijven, vermoed ik). Elke generatie dertigers, veertigers en vijftigers tobt met de vraag ‘wie ben ik’ en raakt soms het spoor bijster.
In Vrij Nederland 24 (18 juni 2011) schrijven VN-redacteuren Carola Lo Galbo en Maurits Martijn een artikel onder de titel: “Wie ben ik? Verdwaalde dertigers”.
In nrcnext van 24 juni reageert journalist Marte Kaan op dit artikel met het stuk: “De ontdekking van je eigen nietigheid (dertigers hebben geen keuzestress, ze hebben een gebrek aan realiteitszin)”. Kaan ondertekent haar opiniestuk met: ‘Marte Kaan is freelance journalist en droomt van een carrière als briljant psychotherapeut, gevierd romanschrijver en immer geliefde moeder’.
Bij mijn eigen werkgever, de provincie Overijssel, is voor een artikel in het personeelsblad een oproep gedaan onder werknemers om te vertellen wat hun droombaan is. De resultaten: manager van een zorginstelling, ontwikkelingswerk in India, opvangplek bieden waar mensen hun leven weer op de rit kunnen krijgen, alleen maar met muziek bezig zijn, eigenaar van een kwaliteitsrestaurant, fulltime moeder, kraamverzorgster, de nieuwe Floortje Dessing, botenbouwer, Vespa-garagehouder, tomatenkweker in Spanje, schrijver van een bestseller.
Je vraagt je af waarom deze mensen hun droom niet volgen of voor een tijdje uitproberen. Dat kan met een sabbatical. Het kan ook helpen om juist de realiteitszin weer terug te vinden en ik durf de stelling aan dat een sabbatical een burn out of overspannenheid kan voorkomen.
Mensen zijn ook steeds meer op zoek naar een alternatieve invulling van hun vakantie. Gewoon op vakantie is niet hip en is saai. Second Sight heeft een onderzoek gedaan naar de Trends in Travel 2011 (http://www.secondsight.nl/travel/trends-in-travel-2011/ ), waaruit blijkt dat men behoefte heeft aan avontuur of juist bezinning. Beide zijn te bereiken met een sabbatical leave. Reisorganisaties, yoga- en meditatiecentra, welness-centra: ze spelen er allemaal op in. Commercieel dus eigenlijk een interessant onderwerp.
Het magazine Carp geeft 5 tips hoe je een sabbatical kunt regelen (ik vind mijn tips zeker zo interessant). http://www.carp.nl/achtergrond&localAction=details&id=12039240
De feiten
- Maar liefst 46 procent van de werknemers in Nederland baalt als een stekker dat de vakantie voorbij is, blijkt uit een onderzoek dat Unique Uitzendburo vorig jaar hield onder 2814 respondenten.
- Eén op de zeven Nederlanders wil graag op sabbatical, maar houdt het bij dromen.
- Slechts één op de 25 werknemers, wat neerkomt op enkele duizenden per jaar, gaat echt.
- Daarvan gaat tweederde minstens vier maanden weg, eenderde gaat korter.
- In ruim de helft van de gevallen betaalt de werkgever het loon door. De rest neemt onbetaald verlof op of zegt de baan op.
(Bronnen: Vakantiewerk.nl, Sociaal en Cultureel Planbureau)
Als je dit bekijkt, is het verbazingwekkend dat niet meer mensen een sabbatical nemen. Ik zeg: doen.

maandag 11 juli 2011

Niet de enige

Dat ik niet de enige ben die af en toe worstelt met wel of geen planning en hoe structuur aan te brengen, wist ik natuurlijk wel. Het feit dat ik erover schreef op mijn blog leverde dan ook enkele reacties op. Zoals deze link die iemand me toestuurde.  http://zenhabits.net/chaos/
De schrijver van deze blog, Leo Babauta, heeft naar mijn mening wel wat veel woorden nodig om het uit te leggen, maar zijn benadering is heel zen en dat spreekt me wel aan.
Kort samengevat: als je minder plant en vastlegt, sta je makkelijker open voor nieuwe ideeën, gedachten en ontmoetingen. En dat geldt uiteraard niet alleen voor mensen die een sabbatical houden

donderdag 7 juli 2011

Belangrijk moment: ik begin opnieuw

Schrijven, dat is mijn doel, of in ieder geval een van de belangrijkste doelen van deze sabbatical. Een manuscript voor een spannend verhaal ligt er al. Een manuscriptbeoordelaar heeft er al naar gekeken en van commentaar voorzien. Aan mij de mooie taak om er aan te schaven, slijpen, poetsen en het te laten glanzen.
Vandaag pak ik het manuscript weer op. Ik lees het, ik lees het commentaar, ik denk aan de allereerste versie en de veranderingen die ik (samen met de co-auteur, later redacteur Els Blocken) heb aangebracht in het verhaal, in de volgorde en in de personages. Dan ga ik even naar buiten met een kop koffie en trek wat onkruid tussen de bloemen weg. Op precies dat moment denk ik: ‘Ik moet opnieuw beginnen. Niet weer gaan schaven en veranderen, maar echt opnieuw beginnen.’
Wauw, dat is nogal wat, maar het voelt goed. Het thema laat ik niet los: vriendschap tussen vrouwen en de spanning en conflicten die kunnen ontstaan doordat er met een van de vrouwen iets gebeurt.
Goh, eigenlijk best een belangrijk moment. Volgende week ben ik alleen thuis (man naar TED Global in Edinburgh), dat lijkt me een perfect moment om een frisse start te maken. En dan ga ik nu de schuur opruimen. Wie weet wat me dat voor inzichten oplevert.

woensdag 6 juli 2011

En hoe heb ik het dan aan mijn baas gevraagd?

Eerst heb ik met een coach gepraat over wat mij drijft en waar ik enthousiast van word; meer in algemene zin. Met haar sprak ik ook over het idee van de sabbatical. En wat ik hoopte (omdat ik het een keer bij een collega had gezien die een belangrijke knoop doorhakte en ik toen dacht, ‘dat wil ik ook’): ik begon te stralen toen ik erover praatte. De coach had niet veel woorden meer nodig en moedigde me aan het door te zetten.
Met de personeelsadviseur tastte ik de mogelijkheden af en zij wees me er op dat mijn leidinggevende geen onbekende is met het fenomeen van een sabbatical, omdat zij zelf ook al twee keer haar baan had onderbroken voor een lange en kortere periode. Toen viel er een last van mijn schouders. Nog steeds vond ik het een spannende vraag om te stellen, maar de drempel werd iets lager.
Mijn beoordelingsgesprek was ingepland en dat vond ik het ideale moment om het over mijn toekomst te hebben. Ik bereidde me voor: motivatie (voor mij is dat schrijven), behoefte aan rust (een tijdje geen dwingende agenda, mail en telefoon; alle drie nogal wezenlijke onderdelen van mijn werk als woordvoerder) en nadenken over het verloop van mijn loopbaan (binnen of buiten de organisatie). Ik had in mijn hoofd een half jaar, maar was eventueel bereid te praten over een kortere periode. Voor mij was het belangrijk om weer nieuwe energie te krijgen en als dat niet zou lukken met een sabbatical, dan zou ik daar alternatieven voor moeten zoeken.
Ik zei: ‘Ik zou zo ontzettend graag een periode onbetaald verlof willen’, en lichtte mijn motivatie toe. Ik besloot met: ‘Ik vind het erg spannend om het te vragen.’ De reactie van mijn leidinggevende was: ‘En dat vind je spannend om aan mij te vragen? Ik weet er alles van en ik begrijp het heel goed.’ En direct begon ze over de praktische invulling er van. Tja, ik schreef het al: zorg ervoor dat je een baas hebt die jou een sabbatical gunt.
Natuurlijk heeft niet iedereen een leidinggevende die het zelf ook al een keer gedaan heeft, of direct enthousiast en positief is. Daarom is het belangrijk om voor jezelf een alternatief te bedenken. Als een sabbatical niet lukt, wat heb ik dan nodig? Kan ik het nog op een andere manier regelen? Twee kortere periodes over het jaar verspreid bijvoorbeeld, of twee jaar achterelkaar een lange vakantieperiode. Vergelijk het met zwangerschapsverlof. Ik heb geen kinderen, dus heb ik er nooit gebruik van hoeven maken. Op mijn 52e neem ik gewoon de verloven in één keer op die ik gehad zou hebben als ik wel kinderen had gekregen. Ongeveer.
Iets anders dat ik heb geleerd in de voorbereiding op het gesprek is dat je je vooral moet richten op je eigen wens, je droom, je gevoel. En minder op ‘wat de baas er wel van zal vinden’. Dat laatste weet je pas op het moment dat je het vraagt. Wel belangrijk is te weten wat belangrijk is voor jouw leidinggevende (geen gedoe, geen problemen maar oplossingen, een blije en positief ingestelde werknemer). Richt je daar op en blijf bij jezelf.
Nog even een praktische tip: als je langer dan een half jaar sabbatical wilt, heeft dat consequenties voor je pensioen. Je mag namelijk niet langer dan een half jaar het werkgeversdeel van de premie overnemen. Informeer bij je eigen pensioenverzekeraar hoe dat precies zit voor jouw situatie.

dinsdag 5 juli 2011

Hoe vertel ik het mijn baas?

Een sabbatical houd je meestal als je werkt en je een baas hebt. Er zijn ook mensen die een sabbatical nemen terwijl ze eigen baas zijn. Dat maakt het natuurlijk een stuk makkelijker. Zo iemand is Stefan Sagmeister. Op de TED conferentie van 2009 vertelde hij daar over: http://www.ted.com/talks/stefan_sagmeister_the_power_of_time_off.html  (Je moet even door het Zwitserse 'akzent' heen, maar dan is zijn verhaal heel interessant.) Elke zeven jaar sluit hij zijn ontwerpstudio en houdt hij een sabbatical van een jaar om weer creatief op te laden. Hij praat ook over het wel of niet maken van een planning, waar ik het in mijn vorige blog over had.
Hij maakt een belangrijke opmerking die ik heel herkenbaar vind: zodra je bedacht hebt dat je een sabbatical wilt nemen, plan hem dan direct in en vertel het aan zoveel mogelijk mensen zodat je er niet op kunt terugkomen. Dat is ook mijn ervaring. Natuurlijk wilde ik eerst weten of ik toestemming zou krijgen, maar de periode had ik al in mijn hoofd en zodra het rond was met mijn baas, heb ik het direct verteld. Daarna heb ik een aantal momenten gehad, dat ik dacht: oei, wat heb ik nu gedaan? Ga ik echt een half jaar vrij nemen? Een beetje vergelijkbaar met het nemen van je ontslag; dan merk je ook ineens dat je eigenlijk best een leuke baan hebt en dat je vooral ontzettend leuke collega’s hebt. Maar je kunt niet meer terug en dat is maar goed ook, want zo’n beslissing neem je niet zomaar.
Maar hoe vertel je het nu aan je baas. Die vraag krijg ik geregeld. Onlangs nog, tijdens de workshop Verhalen schrijven die ik volgde (gegeven door Ton Vogels. Onthoud die naam; zijn debuutroman komt volgend voorjaar uit bij Prometheus.) Van drie verschillende mensen kreeg ik te horen: dat kan bij ons nooit, of: bij de provincie kan heel veel (dat was een raadsgriffier) en ook: ja, het management mag het wel, maar wij, nee hoor. Mijn stelling is: je komt er achter op het moment dat je het vraagt.
Belangrijk is dat je je goed voorbereidt, zoals je dat ook doet voor een onderhandelingsgesprek over je salaris, bijvoorbeeld. Zorg dat je de reden waarom je het wilt, goed weet te verwoorden. Wees eerlijk. Dat lijkt een open deur, maar er komt nog iets bij. Straal uit dat je dit heel erg graag wilt. Het nemen van een sabbatical heeft vaak een positieve reden: je wilt heel graag een droom verwezenlijken, je wilt reizen, je wilt werken in een ontwikkelingsland, je wilt een creatieve boost geven aan je brein, je gaat een studie doen. Kortom: na afloop van de sabbatical zal je een medewerker zijn met nieuwe, frisse ideeën, met bijzondere ervaringen, met een nieuwe kijk op het leven of nieuwe kennis. Daar kan een baas nooit bezwaar tegen hebben.
Zorg er ook voor dat je hebt nagedacht over jouw vervanging en leg de suggestie aan je baas voor. Een leidinggevende is altijd geïnteresseerd in oplossingen en als je daar al over hebt nagedacht, hoeft hij of zij dat niet meer te doen. Bovendien laat je daarmee zien dat het je menens is.
Probeer in het eerste gesprek zoveel mogelijk af te spreken: de periode, de vervanging, de administratieve afhandeling. Spreek af dat je binnen een week definitief antwoord hebt op jouw verzoek. Zorg ervoor dat de datum van ingang pas over twee of drie maanden is, anders zet je jouw baas wel erg voor het blok en daar houden bazen niet van.
Voordat je het gesprek in gaat, heb je natuurlijk al met iemand van de personeelsadministratie gesproken en bij voorkeur ook met een personeelsadviseur. De eerste om te laten uitrekenen hoeveel het je gaat kosten (doorbetaling van de pensioenpremie en misschien nog andere zaken) en de tweede om je -indien nodig-  te adviseren hoe je het het beste aanpakt bij jouw specifieke leidinggevende en je te vertellen wat de mogelijkheden zijn binnen jouw organisatie (gebeurt het vaker, zijn er collega’s die er ervaring mee hebben, wat zijn de regels, enz.).
Het allerbelangrijkste is: zorg dat je een baas hebt die dit steunt. Dat klinkt alsof je zelf je baas kunt uitzoeken en in mijn beleving is dat voor een deel ook zo. Met een goede baas, die jouw ontwikkeling stimuleert en faciliteert, kom je nog beter tot bloei. Bij het solliciteren naar een baan, kies je dus ook je baas uit. Zo’n baas zal ook eerder geneigd zijn jou een sabbatical te gunnen. Gelukkig heb ik zo’n baas.
Binnenkort spreek ik met een aantal andere sabbaticalisten en kan ik hun ervaring over het gesprek met de baas naast de mijne leggen. Stay tuned.
Wat een sabbatical voor effect heeft op je cv en je loopbaanontwikkeling en salaris, heeft Natascha van den Berg van Regioplan Beleidsonderzoek onderzocht. Zie hier het resultaat: http://www.intermediair.nl/artikel/carrireswitch/254479/wat-doet-een-sabbatical-voor-je-salaris.html