De laatste maand is ingegaan.

Vandaag, 1 november, is de dag dat ik kan zeggen: over precies een maand komt er een eind aan mijn half jaar sabbatical. Ik krijg het gevoel dat er nu ineens van alles nog even moet gebeuren. Want ik heb er nu tijd voor. Een beetje hijgerig. Nergens voor nodig, zegt een andere stem (ja, ik klets er wat van af zo in mijn eentje. Verder gaat alles goed, hoor).
De maand november heeft 30 dagen. Dertig hele dagen waarin ik kan doen waar ik zin in heb. En dat ga ik ook doen. Leuke afspraken gepland met vrienden, vriendinnen en zussen. Etentjes (bij mij thuis of elders), klussen thuis en wie weet nog wel een weekend weg of zo. Sauna. Wandelen. En natuurlijk Schrijven! Met hoofdletter. Want dat gaat zo lekker. Ik verheug me nu al op de (spaarzame) vrije vrijdagen (na 1 december) dat ik me kan verbergen in mijn verhaal. Klinkt wat tegenstrijdig, maar het vooruitzicht dat ik, naast mijn fulltime baan die ik straks weer oppak, een bezigheid heb die me helpt te ontspannen van en te ontsnappen aan de dagelijkse hectiek, vind ik heerlijk. Het verhaal staat al heel goed in de steigers en schrijft zich bijna vanzelf.
Het zal even omschakelen zijn (vooral ’s morgens op tijd opstaan, zal me niet makkelijk af gaan) om weer aan het werk te gaan, maar ik hou van werken. Bovendien zie ik dan al mijn leuke collega’s weer.
Nu nog even genieten van deze komende dertig dagen.