Leuk! En vooral bijzonder. Met bijzondere ontmoetingen en een mooie tentoonstelling.
In New York wordt het Metropolitan Museum of Art kortweg the MET genoemd. Wel zo makkelijk. En in die MET werd op 14 september de tentoonstelling Infinite Jest geopend. Een tentoonstelling van karikaturen van Leonardo to Levine, zoals het museum het zelf samenvat. Honderdzestig komische, groteske en vreemde tekeningen die al sinds Leonardo da Vinci gemaakt worden. Het museum heeft gekozen voor tekeningen die het zelf in bezit heeft. Twee van de 160 tekeningen zijn van Siegfried Woldhek; deze twee tekeningen zijn door het museum verworven. En hangen dus nu in het MET. Toevallig is Siegfried mijn man, dus ik geniet mee van deze bijzondere gebeurtenis. Van heel dichtbij, want we zijn aanwezig op de opening van de tentoonstelling in New York.
De tentoonstelling is op de 1e verdieping van het enorme museum, op de afdeling Drawings en beslaat drie ruimtes en een wand op een doorgang naar een ander deel van het museum. (We hebben drie keer het museum bezocht in de week dat we in NY waren en elke keer verdwaalden we weer, zo groot is het. Wat een prachtige dingen zijn er te zien. Ongelooflijk.)
Op de opening waren ongeveer 100 mensen, relaties van het museum neem ik aan en geïnteresseerd in kunst. Er was geen speciale openingshandeling of toespraak; we werden naar de ruimte geleid en konden daar de tentoonstelling bezoeken. De samenstelster van de tentoonstelling, Nadine Orenstein, curator bij the MET, begroette iedereen persoonlijk en bracht mensen met elkaar in contact. Netwerken, dat kunnen die Amerikanen wel. Zo vroeg Nadine aan Siegfried of hij Pat Oliphant kende. Siegfrieds mond zakte open: ‘Of ik die ken? Ik ben een groot bewonderaar van hem en volg hem al sinds 1969.’ ‘Okay’, zei Nadine, ‘hij is hier ook. Wil je dat ik je aan hem voorstel?’ Overbodige vraag! En zo stonden we even later met Pat Oliphant, - die wel "the most influential cartoonist now working" wordt genoemd – en zijn vrouw Susan te praten. Pat, een erg aardige, gezellige, beetje Peter van Straaten-achtige levensgenieter van 76, die ik zeker geen dag ouder dan 65 had gegeven als ik had moeten raden, vond de tekeningen van Siegfried prachtig. De beide tekenaars hielden niet op met elkaar complimenten geven.
De reacties van de bezoekers op de beide tekeningen van Siegfried waren zeer positief. Ze moesten lachen en haalden anderen erbij. Vooral de tekening van Bush, A summary of a Presidency, leverde glimlachen en elkaar aanstoten op. Normaal gesproken krijgt een tekenaar de eerste reactie op zijn tekening in de krant niet te zien; hij is er immers niet bij als de lezer zijn krant openslaat. Een bijzondere ervaring dus.
Aan het eind van de avond liepen we op wolkjes het museum uit en hielden we, heel geroutineerd, een taxi aan, zoals je dat altijd in de film ziet.
Op vrijdag 16 september stond een recensie van de tentoonstelling in de New York Times en op donderdag 22 september heeft Mars van Grunsven er in het Cultureel Supplement van NRC Handelsblad een stuk aan gewijd (helaas geen link beschikbaar). Ik ben best een beetje trots.
Op de opening waren ongeveer 100 mensen, relaties van het museum neem ik aan en geïnteresseerd in kunst. Er was geen speciale openingshandeling of toespraak; we werden naar de ruimte geleid en konden daar de tentoonstelling bezoeken. De samenstelster van de tentoonstelling, Nadine Orenstein, curator bij the MET, begroette iedereen persoonlijk en bracht mensen met elkaar in contact. Netwerken, dat kunnen die Amerikanen wel. Zo vroeg Nadine aan Siegfried of hij Pat Oliphant kende. Siegfrieds mond zakte open: ‘Of ik die ken? Ik ben een groot bewonderaar van hem en volg hem al sinds 1969.’ ‘Okay’, zei Nadine, ‘hij is hier ook. Wil je dat ik je aan hem voorstel?’ Overbodige vraag! En zo stonden we even later met Pat Oliphant, - die wel "the most influential cartoonist now working" wordt genoemd – en zijn vrouw Susan te praten. Pat, een erg aardige, gezellige, beetje Peter van Straaten-achtige levensgenieter van 76, die ik zeker geen dag ouder dan 65 had gegeven als ik had moeten raden, vond de tekeningen van Siegfried prachtig. De beide tekenaars hielden niet op met elkaar complimenten geven.
De reacties van de bezoekers op de beide tekeningen van Siegfried waren zeer positief. Ze moesten lachen en haalden anderen erbij. Vooral de tekening van Bush, A summary of a Presidency, leverde glimlachen en elkaar aanstoten op. Normaal gesproken krijgt een tekenaar de eerste reactie op zijn tekening in de krant niet te zien; hij is er immers niet bij als de lezer zijn krant openslaat. Een bijzondere ervaring dus.
Aan het eind van de avond liepen we op wolkjes het museum uit en hielden we, heel geroutineerd, een taxi aan, zoals je dat altijd in de film ziet.
Op vrijdag 16 september stond een recensie van de tentoonstelling in de New York Times en op donderdag 22 september heeft Mars van Grunsven er in het Cultureel Supplement van NRC Handelsblad een stuk aan gewijd (helaas geen link beschikbaar). Ik ben best een beetje trots.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten