Wanneer is het moment om weer aan het werk te denken?

Aan alle aspirant of beginnende sabbaticalisten adviseer ik: begin er niet te vroeg mee, het denken aan het werk. Het hangt er natuurlijk wel van af of je nog werk moet zoeken. Maar mocht je een baan hebben waar je direct na je sabbatical weer aan de slag kunt, dan is het goed om zo lang mogelijk te genieten van je vrije status. Uiteraard moet je niet geforceerd het werk blokkeren uit je gedachten en het kan geen kwaad om je alvast voor te stellen hoe het zal zijn als elke ochtend de wekker weer gaat. Tegelijkertijd heeft het geen enkele zin om je gedachten al weer te laten leiden door het werk. Hoe vaak komt het voor dat je langdurig, vrijwillig vrij bent en kunt doen waar je zin in hebt? Niet zo vaak, durf ik te zeggen. Maak er dan ook maximaal gebruik van en geniet van die vrijheid.

Waarom zeg ik dit? Om mijzelf een hart onder de riem te steken. Op mijn eigen verzoek heb ik onlangs geluncht met mijn teamleider. Mijn sabbatical is ook bedoeld om eens na te denken over mijn werk. (Wat wil ik? Wat vind ik leuk? Ben ik nog tevreden over de resultaten en de inhoud? Voel ik mij nog thuis bij mijn werkgever? Enzovoorts.) En omdat ik al vierenhalve maand vrij ben (en nog anderhalve maand te gaan heb), vond ik het tijd worden om eens te horen hoe het op dat werk is. Er staan veel veranderingen op stapel en het leek me nuttig die te betrekken bij mijn denken.
Het was een erg leuke lunch en ik heb er een positief gevoel aan over gehouden. Vooral ook omdat tijdens de lunch een oplossing bij me opkwam, waarmee ik het mezelf en de organisatie erg makkelijk maak. (Voor alle duidelijkheid: ik kom gewoon op 1 december weer terug hoor.) Van te voren had ik niet nagedacht over het gesprek, had ook niets voorbereid en ging dus met een open houding het gesprek in en hoopte vooral veel informatie te krijgen. Informatie die ik dus weer zou kunnen gebruiken als ik wat concreter zou gaan nadenken over de hervatting van mijn werk. En dat was precies wat er gebeurde. Ik kreeg veel informatie en als vanzelf ontstond dus die oplossing. Daarna hoefde ik van mezelf ook niet meer diep na te denken over mijn werk, omdat ik het vertrouwen heb dat dat straks ook vanzelf gaat.
Van op een afstand kan ik heel goed de minder leuke kanten van mijn werk op een rij zetten. Logisch, want daarvan ben ik voor een lange tijd bevrijd en dat geeft lucht en opluchting. De leuke dingen, de inspirerende zaken, de uitdagingen, de moeilijke vraagstukken, de collega’s, die spelen allemaal geen rol nu. Die voel ik straks vanaf 1 december wel weer. Dat maakt het vervolgens makkelijker om een weloverwogen keus te maken. Hoop ik. Tot die tijd heb ik nog even alle tijd om alles te doen wat ik leuk vind, met uitzondering van werken.

Iets van een heel andere orde. Zondagochtend liep ik, zoals vaker, met mijn man op de Woldberg een rondje hard. Er is een stukje waar de wortels van de bomen grillig boven de grond uitkomen. Vaak hebben we het er over dat je hier echt moet kijken waar je je voeten zet om niet te struikelen. Hm. Kennelijk keek ik niet goed, want ik struikelde. Vervolgens probeerde ik dat te corrigeren, wat niet lukte, waardoor ik plat voorover op de grond belandde. Ik zie het nog steeds voor me. Mijn benen hebben waarschijnlijk een beweging gemaakt in de lucht, zoals je dat wel in tekenfilms ziet op het moment dat de stripfiguur boven een ravijn hangt voordat hij naar beneden stort. Mijn borst kwam op een dikke stronk terecht, mijn linkerknie tegen een andere stronk, mijn armen waren voor me, waardoor ik voorkwam dat mijn hoofd op de grond kwam. Resultaat: een schram op mijn knie. Nergens pijn. Een wonder. Het rondje hebben we, iets ingekort, afgemaakt. Vandaag doen mijn ribben een beetje pijn, is mijn onderrug stijf en heb ik spierpijn in mijn bovenarmen. Als ik denk wat er fout had kunnen gaan (tand door lip, rib gekneusd, knie ontwricht, arm geblesseerd) afgaande op de positie waarin ik lag, heb ik mazzel gehad. Als klein meisje viel ik vaak (ik denk nu, zoveel jaar later, dat ik waarschijnlijk gewoon toen al een bril nodig had. Ik struikelde namelijk altijd over lage drempels en stoepranden. Had standaard twee bulten op mijn voorhoofd), maar als volwassene is het me haast niet meer overkomen. Behalve een keer met de fiets op een beijzelde weg. Het is raar om te vallen. Het duurt maar heel kort, maar ik herbeleef het telkens weer in slow motion. Niet traumatisch of zo, maar als in een film. Heel vreemd en grappig tegelijk.