Vrijdag vertrek ik naar Amerika. In Albuquerque zetten we voet aan de grond. Een eind vliegen, maar peanuts vergeleken met de reis die Obama de komende uren maakt: in 40 uur bezoekt hij 8 staten en legt hij 7,660 mijl af. Van de 8 staten die hij bezoekt, zijn er 6 zogenaamde ‘swing states’: Iowa, Colorado, Nevada, Florida, Virginia en Ohio. In twee van die staten kom ik de komende weken ook. Mijn onderkomen is niet vergelijkbaar met de ruimte die Obama in de Air Force One heeft. En zo kan ik nog veel meer verschillen bedenken.
Ik kijk altijd met bewondering en verbazing naar het uithoudingsvermogen van politici tijdens verkiezingscampagnes. Ook in Nederland. Ga er maar aan staan: bijna 24 uur per dag in touw, altijd alert zijn, je van de beste en meest sympathieke kant laten zien, debatje voeren, argumenten weerleggen en blijven lachen. Natuurlijk staat een campagneteam achter elke politicus, maar de camera’s staan op hem of haar gericht. Continu.
Voor de Amerikaanse verkiezing komt daar ook nog eens bij dat er enorme afstanden en tijdverschillen overbrugd moeten worden. En iedereen weet dat je niet scherp kunt zijn als je niet uitgerust bent. Hoe blijven die mensen fit? Hoe blijven ze enthousiast? Is het de niet te stoppen ambitie die hen drijft? Realiseren presidentskandidaten zich wat hen te wachten staat als ze eenmaal zijn gekozen en de eerste dag in The Oval Office een feit is? De president heeft geen moment rust, maar de staf om hem heen ook niet. De gedrevenheid om te dienen voor het land zit er echt ingebakken.
Opvallend vind ik dat mensen die voor de overheid werken (en dan heb ik het over de nationale overheid) enorm gedreven zijn en trots zijn op hun taak voor de samenleving. Het begrip ‘democratie’ zit in hart en nieren. Over ambtenaren wordt wel eens lacherig gedaan, alsof het een minderwaardige soort zou zijn. Mensen die niet hard werken en vooral dwars liggen. Uit eigen ervaring weet ik dat dat niet zo is. Maar in Amerika dragen civil servants hun trots luid en duidelijk uit. Zonder gene. Dat vind ik best bijzonder.
Op mijn reis kom ik in ieder geval in contact met mensen uit de Obama-campagne en hopelijk ook de Romney-campagne. Ik wil vooral van ze horen wat hen drijft. Hoe ze de zaken aanpakken. Deze week stond in NRC een artikel over de technieken die de Obama-campagne hanteert om te weten wie ze moeten benaderen om over te halen. Dat gebeurt nog steeds door-to-door. Wat een organisatie! Ik ben benieuwd wat ik daarvan ga merken.
Trouwens, even voor alle duidelijkheid: ik betaal deze reis helemaal zelf. Wat ik schrijf en doe is op persoonlijke titel. Voor mij is het vakantie, Siegfried moet elke dag aan het werk. Als hij niet zo’n fantastische opdracht van NRC Handelsblad had gekregen, had ik de verkiezing, net als de meeste Nederlanders, gewoon via de media gevolgd. Ik beschouw me zelf als een bofkont.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten