Tijd? Ja, dat dacht ik. De praktijk is toch anders.

In mijn Top 10 van leukste dingen van een sabbatical heb ik ‘Tijd’ genoemd. En dat is natuurlijk ook zo: ik heb zeeën van tijd. Alle uren van de dag en de nacht kan ik zelf invullen. Er staan mij geen verplichtingen te wachten, geen vergaderingen of te beantwoorden mails en geen mensen die dringend wachten op mijn telefoontje. Alles wat ik doe en inplan, wil ik zelf en kan ik op mijn eigen tijd doen, op het moment dat het mij het beste schikt. Een enorme luxe, als je bedenkt hoe dat in mijn werkleven normaal gesproken gaat.
En toch kom ik tijd tekort. Elke dag komt de krant in de bus (twee zelfs, maar gelukkig hebben nrc.next en NRCHandelsblad veel dezelfde artikelen), drie keer per week komt de lokale Steenwijker Courant, wekelijks ontvangen we Vrij Nederland en dan zijn er nog zo veel andere tijdschriften die interessant zijn. Zoals deze maand de LINDA. Die heb ik als los nummer gekocht omdat het over New York City gaat. Tips, leuke interviews en nieuws. Moet ik allemaal lezen voordat ik zelf naar NYC vertrek. En dan heb ik het nog niet over de boeken die ik wil lezen. Een belangrijk recept om zelf een goede schrijver te worden, is veel boeken lezen. Maar wanneer moet ik dat dan doen?

Wat doe je dan de hele dag, vroeg een vriendin aan me, die niet vies is van 50- of 60-urige werkweken. Als ik het opnoem lijkt het niet zo veel en zou het ook niet zo veel tijd in beslag hoeven nemen. Maar in de praktijk is dat toch echt anders. Ik sta op, lees bij mijn ontbijt nrc.next. Het ontbijt is genuttigd, de koffie gedronken en de krant zo goed als gelezen. Vrij Nederland ligt op tafel naar me te lonken. Ik lees het artikel over Mariko Peters, de ingezonden brieven, de rubriek De Week Waarin… en voor ik het weet is het tien uur. Ik verstuur drie mailtjes, post een paar twitterberichten en reageer op de reacties daarop. Dan zoek ik recepten voor gele pompoen, print een paar interessante, doe een was in de machine, zet een kop koffie voor mij en mijn man en installeer me aan de tafel om nu eindelijk eens te gaan schrijven. Aan deze blog. Het is twaalf uur. Waar is die tijd gebleven? En waar haal ik dus de tijd vandaan om te gaan schrijven? Toch maar weer terug naar mijn planning waar ik het in een van mijn eerste blogs over had? Diezelfde vriendin en ik kwamen tot de conclusie dat je soms meer gedaan krijgt als je vijf dagen per week werkt. Je bent dan verplicht om te plannen en efficiënt de uren in te delen.

Maar laat ik niet zeuren, want ik doe ook dingen die anders echt niet hadden gekund. Een week zingen met mijn zussen (errug leuk), een middagje met de snelste zeilpunter ter wereld het Bovenwijde op (voor alle duidelijkheid: mijn man zeilt met buurman; buurvrouw  - zelf ook geen onverdienstelijk zeilster – en ik kijken toe onder het genot van een glas witte wijn). Even naar de vrijdagmarkt in Zwolle. Perentaarten bakken en perenjam maken van de peren uit de tuin. Een late film kijken, zonder de onrust van een vroege wekker in het achterhoofd. Allemaal niet hoogdravend, maar wel leuk om te doen. En bovendien had ik geen hoogdravende sabbatical in gedachten, maar vooral een periode waarin ik kon schrijven en leuke dingen doen. En eigenlijk lukt dat best. Ik merk alleen dat je het begrip tijd niet moet overschatten.