“Ik had geen tijd om een korte brief te schrijven, dus heb ik een lange geschreven.” Deze uitspraak deed Mark Twain ooit. (“I didn’t have time to write a short letter, so I wrote a long one instead.” Meer quotes zijn te vinden op: http://www.thinkexist.com/.)
Daar ben ik het erg mee eens. Ik ben bezig met een kort verhaal van maximaal 1500 woorden (voor een wedstrijd). De woordenteller onderin mijn scherm is ineens nogal dwingend aanwezig. Het onderwerp voor het korte verhaal is vrij; de enige instructie is dat het over een Nederlander of Vlaming in het buitenland moet gaan. En het mag/moet fictie zijn.
Ideeën genoeg, maar dat aantal woorden! Maandag las ik in nrc next in de rubriek ‘Het literaire bedrijf’ een stukje van Ilja Leonard Pfeijffer. Hij schrijft wekelijks over het leven van een schrijver en geeft tips aan debuterende schrijvers. Zijn stijl van schrijven spreekt me erg aan en ik lees de stukjes graag. De titel van een vorig stukje luidde: Zijn schrijvers altijd alcoholisten? Het antwoord was: ja.
Maar nu gaat zijn stuk over korte verhalen: ‘Korte verhalen zijn lastig’. Pfeijffer omschrijft het heel treffend. Hij vindt het schrijven van korte verhalen lastiger dan het schrijven van een roman: “Je bent een architect die gewend is kathedralen te bouwen en dan moet je opeens een hondenhok ontwerpen. En het moet nog een goed hondenkok worden ook. Je kunt geen pilaren gebruiken, geen zijbeuken, kapellen of steunberen.” Zaken die een roman ondersteunen en die bijdragen aan de stabiliteit van de structuur. Volgens Pfeijffer is dat ook de reden dat veel schrijvers beginnen aan een kort verhaal dat uitmondt in een roman: “Het is meer werk, maar makkelijker.” En dat is in feite ook wat Mark Twain zei. En toch ga ik het proberen. De lat ligt wel hoog, want de meesters in het schrijven van korte verhalen zijn natuurlijk Nabokov, Belcampo, Borges. Voor de wedstrijd waar ik aan mee wil doen, wordt een andere norm gehanteerd. Gelukkig. Pff.
(FYI: dit stukje telt 341 woorden.)
Daar ben ik het erg mee eens. Ik ben bezig met een kort verhaal van maximaal 1500 woorden (voor een wedstrijd). De woordenteller onderin mijn scherm is ineens nogal dwingend aanwezig. Het onderwerp voor het korte verhaal is vrij; de enige instructie is dat het over een Nederlander of Vlaming in het buitenland moet gaan. En het mag/moet fictie zijn.
Ideeën genoeg, maar dat aantal woorden! Maandag las ik in nrc next in de rubriek ‘Het literaire bedrijf’ een stukje van Ilja Leonard Pfeijffer. Hij schrijft wekelijks over het leven van een schrijver en geeft tips aan debuterende schrijvers. Zijn stijl van schrijven spreekt me erg aan en ik lees de stukjes graag. De titel van een vorig stukje luidde: Zijn schrijvers altijd alcoholisten? Het antwoord was: ja.
Maar nu gaat zijn stuk over korte verhalen: ‘Korte verhalen zijn lastig’. Pfeijffer omschrijft het heel treffend. Hij vindt het schrijven van korte verhalen lastiger dan het schrijven van een roman: “Je bent een architect die gewend is kathedralen te bouwen en dan moet je opeens een hondenhok ontwerpen. En het moet nog een goed hondenkok worden ook. Je kunt geen pilaren gebruiken, geen zijbeuken, kapellen of steunberen.” Zaken die een roman ondersteunen en die bijdragen aan de stabiliteit van de structuur. Volgens Pfeijffer is dat ook de reden dat veel schrijvers beginnen aan een kort verhaal dat uitmondt in een roman: “Het is meer werk, maar makkelijker.” En dat is in feite ook wat Mark Twain zei. En toch ga ik het proberen. De lat ligt wel hoog, want de meesters in het schrijven van korte verhalen zijn natuurlijk Nabokov, Belcampo, Borges. Voor de wedstrijd waar ik aan mee wil doen, wordt een andere norm gehanteerd. Gelukkig. Pff.
(FYI: dit stukje telt 341 woorden.)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten