Waarom is een afwijzing leuk?

Als beginnend schrijver kun je in alle schrijfhulpboeken lezen dat het zelden of nooit gebeurt dat jouw debuutroman met open armen wordt ontvangen door de eerste uitgever aan wie je je manuscript toestuurt. Sommige debutanten moeten eindeloos met hun manuscript leuren, bij andere werkt het toeval in het voordeel, weer andere debutanten hebben aan een verhalenwedstrijd meegedaan, hebben daardoor al iets gepubliceerd en vergroten daarmee iets hun kans, maar alle uitgevers en agenten zeggen hetzelfde: de debutant moet leren leven met afwijzingen. Een afwijzing zegt niet per sé iets over de kwaliteit van het geschrevene, lijkt het. Kijk maar naar J.K. Rowling: in 1995 werd het eerste deel (van de zevendelige serie die ze op dat moment al klaar had) over Harry Potter door diverse uitgeverijen teruggestuurd. Pas in 1997 accepteerde uitgeverij Bloomsbury Publishing  haar manuscripten en gaf ze uit. Een slecht boek kun je het niet noemen. (De uitgeverijen die haar afwezen, hebben ongetwijfeld een flinke pot zitten janken, toen ze het latere succes van Harry Potter zagen ontstaan.) Waarom werd ze door die andere uitgeverijen afgewezen? Ik weet het niet en het is de vraag of er altijd een voor de hand liggende verklaring is voor een afwijzing. Op het verkeerde moment bij de verkeerde persoon terecht gekomen, klinkt nog het meest aannemelijk. Frustrerend is het wel. Voor Joanne Rowling is het allemaal goed gekomen, maar er lopen ongetwijfeld veel teleurgestelde debutanten rond.

Ben ik gefrustreerd of teleurgesteld? Nee, nog niet. Zelf heb ik al twee afwijzingen binnen, maar met Rowling in gedachten, vind ik een afwijzing vooral een aanmoediging. Wat ik wel lastig vind, maar ook begrijpelijk, is dat een afwijzing niet gepaard gaat met een onderbouwde motivatie. “Het manuscript past niet in ons fonds” en “Gezien het enorme aanbod van manuscripten is het voor ons helaas niet mogelijk onze beslissing nader toe te lichten.” Ik moet er nog achter komen of de zinsnede “… dat uw manuscript niet in ons fonds past…” een eufemisme is voor: het is bagger. Blijven insturen dus, want ik weer zeker dat het geen bagger is. En ondertussen werken aan een kort verhaal (zie volgende blog).