Obama spreekt in het Coors Event Centre op de campus van Colorado University Boulder (CU Boulder). Een stadion waar 11.000 mensen in kunnen. Om vier uur gaan de deuren open en POTUS (President of the Unites States) wordt om ongeveer 7 uur verwacht. Er staat een lange rij voor de toegangsdeuren. De organisatie verloopt vlekkeloos. Als om vier uur de deuren opengaan, komt de rij in beweging. Iedereen moet door een detectiepoortje en tassen worden gecontroleerd. Ook wordt er gefouilleerd. Een security check als op een vliegveld.
In de uren daarna loopt het stadion gestaag vol en om zes uur is het helemaal gevuld. Er zijn opvallend veel kinderen met hun ouders of grootouders meegekomen. Van de muziek die ik hoor herken ik ELO, U2, Bruce Sprinsteen, Bill Withers. Een bandje uit Seattle, 'The Head and the Heart' treedt op. Het publiek kent de band (viool, zang, gitaar en een soort van drums) en zingt enkele nummers mee. Ik plaats ze in de categorie nieuwe generatie hippies.
Dan volgt een film over de vier jaar Obama. Daarna volgt een aantal speeches van achtereenvolgens de Congressman van Colorado, de twee senators van Colorado en de field officer van de vrijwilligers in de campagne. "Leave the politicians out of decisions best left to a woman and her doctor", is een uitspraak van een van de senators die luid applaus krijgt.
Tussendoor houdt een dominee (een jongeman met een glimmend kaal hoofd en een supermoderne bril) een kort gebed met de afsluitende woorden: "Lord, let's get this party starting." Daarna worden we door een jonge jongen uitgenodigd de 'pledge of allegiance' (de eed van trouw) uit te spreken. Een eed die iedere Amerikaan uit zijn hoofd kent.
Een van de senators vraagt, als een bijna volleerd popmuzikant, aan de zaal: "Are you fired up? Are you ready to go?" Het publiek is dat inmiddels wel, maar eerst komt de band nog een keer terug voor drie nummers. Iemand zet op een gegeven moment de wave in. De podia voor de media staan inmiddels propvol.
De tribune direct achter het podium waar de president straks zal spreken wordt nu ook gevuld. Als deze mensen allemaal een plek hebben, krijgen ze instructies hoe ze straks moeten juichen en applaudiseren. Ze krijgen een bord met FORWARD er op dat ze omhoog moeten houden als ze een teken krijgen. 'Moving the economy FORWARD' is de leus van de democratische campagne.
Om twintig voor acht wordt Obama dan eindelijk aangekondigd. Het publiek gaat uit zijn dak. De geïnstrueerde tribune heeft geen instructies meer nodig. Iedereen staat, klapt, roept. Met een gemakkelijke, ontspannen tred loopt Obama over het podium, zwaaiend, wijzend naar het publiek. Een brede lach op zijn gezicht, het bovenste knoopje van zijn overhemd los, de das ietsjes los getrokken. Iemand uit de zaal roept: 'Obama, I love you.' Obama antwoordt: 'I love you back.' Nog meer gejoel.
Op de grote schermen zijn de kringen onder zijn ogen goed te zien. En toch staat hij hier. "Are you fired up? Ready to do? You sound fired up", roept hij in de microfoon.
De eerste woorden van zijn speech gaan over orkaan Sandy: "In times of crisis, there are no parties or politics. In times of crisis we are Americans, we are one nation, one people", zo opent hij zijn 40 minuten durende speech. Een begrijpelijke opening, maar ook een spannende in deze beslissende dagen. Maar zo kan hij zich wel als staatsman laten zien. Hij krijgt veel lof voor zijn aanpak en aandacht voor Sandy. Ook van republikeinen, zoals de gouverneur van New Jersey, waar Sandy grote schade heeft aangericht.
De thema's die Obama aansnijdt? Middle class (die sterker moet worden), gelijke rechten voor vrouwen als het gaat om salaris, recht van vrouwen om zelf beslissingen te nemen over haar eigen lijf, investeren in alternatieve energie, de militairen uit Afghanistan terugtrekken, investeren in onderwijs, healthcare. Natuurlijk heeft Obama een teleprompter, maar ik zie zeker vier keer de prompter stilstaan omdat hij een eigen tekst uitspreekt. Ook reageert hij op het publiek. Hij kijkt serieus, maar gelukkig breekt af en toe die geweldige glimlach door.
In een documentaire over Obama die onlangs door de VPRO werd uitgezonden, vertelde een van zijn pr-adviseurs dat Obama zich nooit laat afleiden door camera's; hij is met of zonder camera dezelfde man. Nu ik hem zelf live zie, geloof ik dat graag. Hij lijkt helemaal zichzelf: een man met een boodschap en een missie. Een positief verhaal. Zoals Obama hier staat heb ik hem nog niet op televisie gezien: hij bewerkt het publiek met gemak. Hij is krachtig, een leider. Wat hij hier laat zien en horen, heb ik in de drie debatten met Romney niet meegemaakt. Hij vertelt wat er bereikt is en hoe het verder moet. Heel concreet en overtuigend.
Slechts een maal valt de naam van Romney. De zaal roept Booh. Obama: "Don't booh, vote!"
Natuurlijk is het publiek enthousiast en wild en geeft het veel applaus; dit is Obama's achterban. Maar die achterban heeft hij hard nodig en dat is zijn belangrijkste oproep aan de aanwezigen: roep zoveel mogelijk mensen op te gaan stemmen: "We've come too far to turn back now."
Obama neemt afscheid met het lied 'Signed, sealed, delivered, I'm yours' van Stevie Wonder. Hij schudt de handen van de mensen die vooraan staan, omringd door security-mensen, waarvan een hem continu aan zijn broekriem aan de achterkant vasthoudt.
Ik zal deze ervaring niet snel vergeten en natuurlijk heb ik mezelf de gewetensvraag gesteld: stel dat Romney in Boulder zou zijn geweest, zou je er dan ook heen zijn gegaan? Hm, het antwoord is: ja, maar met veel minder enthousiasme en misschien was ik niet tot het einde gebleven.
Teruglopend naar de auto moet ik even wachten achter een hek omdat de colonne van POTUS voorbij komt. Net als in de film, maar dan echt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten